Serie over tweelingen: "Wij hadden het onze eigen kinderen ook zo gegund om tweeling te zijn''

WAVERVEEN Toen de moeder van Ramona en Nicoline de Jong zwanger was, was het maken van een echo nog niet gebruikelijk. Nietsvermoedend ging zij de bevalling in. Acht minuten na de geboorte van Ramona kwam de grote verrassing; er kwam nog een kindje. Hun oudere zus Anita en hun jongere zusje Linda maken het gezin De Jong compleet.

Rosanne Kok

De uitdrukking 'twee handen op één buik' is voor de zussen Ramona en Nicoline absoluut van toepassing. 'Wij bellen elkaar iedere dag of wippen even bij elkaar aan', lacht Ramona. 'We zaten eerst samen op voetbal en op yoga, hebben dezelfde vriendengroep en houden van dezelfde dingen.' Toen ze klein waren droegen ze ook dezelfde kleding, dat is nu wel anders. 'We hebben nu een totaal andere kledingstijl', vult Nicoline haar zus aan. 'Toch gaan we graag samen shoppen om dingen voor elkaar uit te zoeken.'

Hoewel de zussen in karakter ook wel op elkaar lijken, zijn er toch verschillen te benoemen. 'Ramona kan beter regelen', vertelt Nicoline. 'En zij is misschien wat directer. Ook was zij vroeger veel meer van de tijd dan ik. Dat kwam wel goed uit, anders was ik vast weleens te laat thuis geweest.' Hoewel de zussen in uiterlijk helemaal niet op elkaar lijken, werden hun namen vroeger weleens door elkaar gehaald. 'Een tante van ons noemde ons gewoon De Nicolientjes', vertelt Ramona. 'Dan was het opgelost.'

De zussen ervaren hun band als tweeling als heel bijzonder. 'We kunnen het ook heel goed vinden met onze oudere zus en ons jongere zusje, maar onze band samen is toch anders', legt Nicoline uit. 'Terwijl we vroeger ook echt de haren uit elkaars hoofd trokken hoor. Wij waren echt niet altijd leuk tegen elkaar. We weten zelfs nog dat een vriendinnetje dat bij ons kwam spelen graag naar huis wilde, omdat wij steeds ruzie hadden. Dat was echt niet leuk voor haar. Gek genoeg hebben we tegen elkaar nog nooi sorry gezegd. Dat hoeft ook niet. Na een tijdje is het vanzelf weer goed. Maar nu hebben we nooit meer ruzie hoor. We zijn wel goudeerlijk naar elkaar toe.'

Ramona en Nicoline denken regelmatig op hetzelfde moment aan elkaar. 'Dan bel ik mijn zus en dan zegt zij dat zij net met haar telefoon in haar hand stond om mij te bellen', lacht Ramona. 'Dat hebben we heel vaak. Maar we kunnen niet aanvoelen hoe het met de ander gaat. Als zou ik het wel echt heel vervelend vinden als er iets is met Nicoline. Daar moet ik niet aan denken.' Ramona weet nog wel dat Nicoline heel beroerd was toen haar verstandskiezen getrokken waren. 'Daar was ze echt ziek van', zegt zij. 'Ik heb toen wel bij haar bed gezeten om haar te verzorgen. Ik vond het enorm rot voor haar.'

Toen de tweelingzussen niet meer thuis woonden, vierden ze voor het eerst hun verjaardagen apart. 'Dat vond ik in het begin erg wennen', weet Nicoline nog. 'Ik voelde me echt minder jarig.' Nu overleggen de zussen vooraf even wat ze doen. 'Soms vieren we het apart, maar het gebeurt ook weleens dat we het weer ouderwets samen vieren. Daar komen we altijd prima uit.'

Zowel Ramona als Nicoline had graag zelf ook een tweeling gekregen. 'O dat zou ik echt heel leuk gevonden hebben', deelt Ramona. 'Je weet zelf hoe leuk het is om tweeling te zijn. Dat had ik mijn kinderen ook gegund. Nou ja, misschien dan minus het drukke van twee baby's tegelijkertijd. Mama heeft ons ook wel verteld dat ze die periode als enorm zwaar heeft ervaren. Dat kan ik me goed voorstellen.'