• Corina Bouweriks

Serie over tweelingen: 'Wij waren echt onafscheidelijk'

DE RONDE VENEN In de koude nacht van 16 januari 1968 komt de eeneiïge tweeling Paula en Petra Akerboom vijf minuten na elkaar ter wereld. Eerder kregen hun ouders al een meisje en een jongen. De komst van de tweeling was een verrassing. 'Volgens mij had mijn moeder echt geen idee dat we met zijn tweeën zouden zijn', lacht Petra. 'Toch vonden ze het wel een rijkdom.'

Rosanne Kok

Vanaf het moment dat de tweeling op de wereld is, doet zij alles samen. 'Paula is altijd de lefgozer geweest', stelt Petra. 'Zij verzon de dingen; ik volgde. Als zij het bedacht had, zou het wel goed zijn.' Tot en met de tweede klas van de middelbare school zaten de zussen ook bij elkaar in de klas. 'Totdat Paula in de tweede bleef zitten', vervolgt Petra. 'Ik ging wel door de naar de derde, maar zij niet. Dat vond ik maar niets, dus ik besloot in het derde jaar geen ruk meer te doen zodat ik ook bleef zitten. Toen kwamen we weer bij elkaar. Voor even maar, want het jaar erop waren we zoveel aan het feesten dat Paula opnieuw bleef zitten en ervoor koos om naar de Mavo in Vinkeveen te gaan.' Petra bleef in Mijdrecht achter, dus vanaf dat moment zaten ze niet meer bij elkaar op school. 'Ik had in Vinkeveen een fantastische schooltijd', vult Paula haar zus aan. 'De vriendinnen die ik mee naar huis nam, werden ook Petra's vriendinnen.'

De twee sliepen in hun ouderlijk huis ook altijd samen op één kamer. 'En maar kletsen ieder avond', lacht Paula. 'Wij waren echt niet te stoppen. Soms pakte mijn moeder de bezem om tegen het plafond aan te prikken om ons te laten weten dat we moesten gaan slapen. Er kwam echt geen einde aan ons gekwebbel. En zo is het bij ons eigenlijk nog steeds. Als we bij elkaar zijn, wordt het ook altijd diep in de nacht.'

Hoewel de tweelingzussen wel aan één blik genoeg hebben om elkaar te begrijpen, kunnen ze niet elkaars gevoelens voelen. Toch ervaarden ze wel een keer iets heel bijzonders. 'We waren nog pubermeiden, dus een jaar of dertien, veertien en waren 's ochtends allebei in de badkamer. De een was bezig bij de wastafel terwijl de ander onder de douche stond. We voerden een heel gesprek. Totdat Petra opeens iets hardop zei. Daar schrokken we allebei enorm van. We hadden niet hardop met elkaar gesproken en toch een gesprek met elkaar gevoerd. Dat was echt een heel bizarre ervaring. Dat is daarna ook niet meer voorgekomen.'

Waar de zussen ouder werden, werd het soms lastig om elkaar meer de ruimte te geven en los te laten. 'Onze levens veranderden op dat moment', zegt Paula. 'We kregen een relatie en Petra kreeg ook kinderen. Daardoor kwamen we in een situatie dat je de ander niet meer als vanzelfsprekend begrijpt. Daar moesten we allebei even ons weg in vinden.'

Voor Paula en Petra zijn er geen nadelen aan het tweeling-zijn. 'Wij vonden het vroeger ook al geweldig en dat vinden we nog steeds', lacht Petra. 'Wij kregen als we jarig waren altijd dezelfde poppen en dezelfde fietsjes. En we kregen ook een keer een grammafoonspeler die we samen moesten delen, maar wij vonden dat alleen maar leuk.' Ook het feit dat Petra nog weleens voor Paula wordt aangezien en andersom, vinden ze geen probleem. 'Het gebeurt nog ongeveer drie keer per week dat wij worden gegroet met de verkeerde naam. Dan zeggen we gewoon netjes 'hoi' terug. Vroeger vroegen we nog weleens van wie we de groeten konden overbrengen, maar daar zijn we mee gestopt. Dat is echt onbegonnen werk.'

Hoewel de vrouwen nu allebei een heel ander leven hebben, kijken ze er altijd naar uit om elkaar weer te zien. 'Kletsen met Paula vind ik zalig', lacht Petra. 'Met haar kan ik lezen en schrijven. Zij heeft het door als er iets is en we hebben dezelfde humor. Om haar kan ik ongeneerd lachen. Dat heb ik niet zo snel met anderen.'

Zelf hoopte Petra maar wat graag dat ze een tweeling zou krijgen. 'Ik heb dat heel graag gewild en toen ik zwanger was van mijn derde dacht ik nog; oo, als dit maar een tweeling wordt. Maar helaas, dat mocht niet zo zijn.' Paula heeft zelf geen kinderen, maar is wel onwijs dol op de kinderen van haar zus. 'Al vanaf het moment dat de kinderen heel klein zijn, kom ik al bij hen over de vloer. Ik heb echt een bijzondere band met hen. Het is zelfs wel eens voorgekomen dat ze 'mama' tegen mij hebben gezegd. Zoveel leken we waarschijnlijk op elkaar.'