• Rosanne Kok

Kettingesprek met Roeline Elzes uit Wilnis: 'Ik ben graag onder de mensen'

WILNIS Hoewel Roeline Elzes uit Wilnis al bijna tien jaar met pensioen is, zit ze zeker nog niet stil. Ze biedt extra ondersteuning aan leerlingen op de Julianaschool en doet vrijwilligerwerk als verzorgende in het Johannes Hospitium.Roeline Elzes: 'Na vele jaren met veel plezier als leerkracht gewerkt te hebben op diverse scholen, ben ik tien jaar geleden met pensioen gegaan.

De laatste jaren werkte ik op de Julianaschool in Wilnis, een school waar ik altijd bij betrokken ben gebleven. Een aantal jaar geleden kwam daar een Thai's jongetje op school. Hij sprak op dat moment geen woord Nederlands. Twee keer per week heb ik hem extra ondersteuning geboden. Na ongeveer drie jaar draaide hij mee op het niveau van de andere kinderen.'

 

Ojin, met wie we vorige week spraken, vertelde dat je nog veel meer kinderen op de Julianaschool hebt begeleid, klopt dat?

'Ja. En ook nu heb ik drie kinderen die ik extra begeleiding bied. Daarvan komt een leerling uit Syrië en twee Nederlandse kinderen die wat extra ondersteuning nodig hebben. Het liefst geef ik hen pre-teaching. Dat betekent dat we de stof behandelen die de leerlingen later in de les nogmaals aangeboden krijgen. Het grote voordeel is dan dat ze de stof al eens hebben gehad. Dat is ook heel goed voor hun zelfvertrouwen. De Nederlandse kinderen geef ik voornamelijk les in spelling en grammatica; met de kinderen van niet-Nederlandse komaf zet ik voornamelijk in op woordenschat.'

 

Waarom past deze vorm van vrijwiligerswerk bij jou?

'Ik werk heel graag met kinderen. Dat heb ik in mijn werkende leven ook altijd gedaan en dat vind ik nog steeds heel leuk. Bovendien ben ik geen persoon om thuis te zitten en in en om het huis te rommelen. Ik ben graag onder de mensen en ik vind het heel mooi om de ontwikkeling van kinderen te zien groeien.'

 

Naast je vrijwilligerswerk op de Julianaschool zet je je ook in voor het Johannes Hospitium in Wilnis. Hoe ben je daar zo bij gekomen?

'Ik werd bij het Hospitium geïntroduceerd door een moeder van een leerling die ongeveer twintig jaar geleden bij mij in de klas zat. Zij was verpleegkundige in het hospitium en vertelde mij over haar vak. Ze vertelde ook dat ze naarstig op zoek waren naar vrijwilligers en verwachtte dat het wel iets voor mij zou zijn. Toen ben ik daar als verzorgende aan de slag gegaan. Dan doe je alle verzorgende handelingen die losstaan van het medische; douchen, wassen, verschonen, eten geven.'

 

Dat lijkt me een intense vorm van vrijwilligerswerk. Dat moet wel bij je passen, lijkt mij?

'Vooraf krijg je een korte opleiding en een inwerkperiode. In die tijd kun je beslissen of deze vorm van vrijwilligerswerk ook daadwerkelijk bij je past. Het is zeker intens. Je komt heel dichtbij de mensen, in al hun kwetsbaarheid. Daarbij kan ik ook wel zeggen dat het doen van dit vrijwilligerswerk mijn leven veranderd heeft; ik ben mij het leven meer bewust geworden. In het onderwijs werk ik met de kinderen voor wie het leven nog aan hun voeten ligt; in het hospitium werk ik met mensen voor wie het leven eindigt. Mijn eigen leven zit daar ergens tussenin. Door het vrijwilligerswerk ben ik mij er zo van bewust dat mijn eigen ups en downs allemaal maar relatief zijn. Als ik bij onze bewoners ben, laat ik mezelf echt helemaal los en kan ik er helemaal voor de ander zijn. Datzelfde geldt eigenlijk ook in de ondersteuning die ik op school aan de kinderen biedt. Ik vind beiden prachtig mooi om te doen.'

 

Wat doe je naast je vrijwilligerswerk zoal nog meer graag?

'Ik doe aan beeldhouwen. Dat is ook een hobby die ik pas ontdekt heb nadat ik met pensioen ben gegaan. Vanaf het allereerste moment was ik verkocht. Nu ga ik wekelijks naar les in een atelier; daar hebben we het enorm gezellig met elkaar. Daarnaast zing ik graag in de cantorij van de kerk met Kerst en Pasen en heb ik op maandagmiddag twee oppaskinderen. Dat vind ik ook ontzettend leuk..'

 

Aan wie geef je dit Kettinggesprek door?

'Ik geef dit gesprek door aan Kees Hoogendoorn. Hij is directeur van de Julianaschool in Wilnis. Ik zou graag van hem willen weten hoe hij zijn loopbaan in Wilnis heeft ervaren. De ontwikkelingen in het basisonderwijs zijn verbazend snel gegaan. Ik ben benieuwd op welke manier hij deze, samen met zijn team, vorm heeft kunnen geven.'