• Marjan van der Linden: - Toen we het bericht kregen dat ze zo ziek was, heb ik geen oog dicht gedaan. -

    Truus Oudendijk

Kettinggesprek Marjan van der Linden: Het gemis overheerst

DE RONDE VENEN Marjan van der Linden is moeder van Ingrid, een dochter die wat andere plannen had dan de doorsnee student. Ingrid heeft haar hart en ziel verloren in Oeganda en runt daar een stichting om jongeren aan werk te helpen. Hoe verhoudt haar trots zich tot het gemis. Een bijzonder verhaal.

Ingrid is in juli 2015 voor het eerst naar Oeganda gegaan om vrijwilligerswerk te doen. Na die drieënhalve week kwam ze terug en toen zeiden mijn man en ik die avond al tegen elkaar: die gaat weer."

Waar zag je dat aan?

"Dat kan ik niet uitleggen, maar haar hele houding en uitstraling was anders. Ze was vaak niet zo happy, zat niet lekker in haar vel. Wij kregen gelijk, na een paar weken kwam ze al met het verhaal: ik mag dit schooljaar een buitenlandstage gaan doen, mag ik dat daar doen? 'Regel het maar', zeiden wij, want je kunt dat toch niet tegenhouden."

Om wat voor stage ging het?

"Ingrid volgde een opleiding aan het HMC (hout- en meubileringscollege) Ze is met stichting De Vliegende Meubelmakers in 2016 voor drie maanden naar Oeganda gegaan. Haar stage heeft ze niet bij De Vliegende Meubelmakers gelopen, maar bij stichting PEFO. Toen ze terugkwam had ze een leuke man ontmoet en vertelde dat ze aan het eind van het schooljaar nog een keer een buitenlandse stage mocht doen. En of wij dat goed vonden."

Je schiet er niks mee op om nee te zeggen.

"Precies, in augustus is ze er weer drie maanden naar toe gegaan en toen kwam ze met plannen terug om daar een stichting op te zetten en met haar Oegandese vriend te gaan trouwen. Ze heeft eindexamen gedaan, haar koffers gepakt en is gegaan."

Zijn jullie er ook heengegaan?

"In januari 2018 zijn we er voor de bruiloft naar toe gegaan en het was zo gaaf. De avond ervoor vertelde ze ons dat ze zwanger was. In september zijn we op kraambezoek geweest en in januari dit jaar ben ik samen met mijn moeder en mijn schoonzus naar Oeganda gegaan. Afgelopen september zijn ze met zijn drieën weer hier geweest, dus we hebben onze kleinzoon al een paar keer gezien."

Mijn dochter heeft haar hart verloren in Oeganda

En wat doet je schoonzoon?

"Samen met Ingrid is hij de stichting die ze opgezet hebben verder aan het uitbreiden. Helaas hebben ze nogal wat tegenslag gehad. Ingrid heeft malaria gekregen en is heel erg ziek geweest. Haar zwangerschap was erg zwaar, ze is bevallen met een keizersnede. Allemaal nogal problematisch, waardoor de werkzaamheden bij de stichting stagneerde. Gelukkig gaat het nu allemaal voorspoedig en runt ze de stichting vanuit huis."

Wat houdt de stichting in?

"De stichting heet Wooding Skills Uganda en is ook te volgen op Facebook. De doelstelling is om op de arbeidsmarkt kansen te creëren voor kwetsbare jongeren of voor jongeren die niet zo bevoorrecht zijn. Jongeren kunnen verschillende soorten lessen volgen: houtbewerking (carpentry) naaien (tailoring) en knutselen (crafting). In het begin werden die cursussen gegeven op verschillende locaties, maar dat bleek heel onpraktisch gezien de afstanden die Ingrid iedere keer moest afleggen om de lessen te begeleiden. Dankzij een donatie van de Walraven Foundation hebben ze in 2018 een stuk land aangekocht waar de stichting in de nabije toekomst gehuisvest wordt. Ingrids schoonmoeder helpt ook mee en daarnaast zijn er nog een vijftal leraren actief."

Lees ook het vorige kettinggesprek met John van der Maat: 'Altijd iets te melden'.

Het is allemaal best pittig, je collega John is benieuwd hoe jij dat ervaart. Trots, maar ook het missen van je dochter?

"Ik vond zijn vraag best moeilijk. Natuurlijk ben ik trots op wat Ingrid doet, maar het gemis overheerst. Toen we het bericht kregen dat ze zo ziek was, heb ik geen oog dicht gedaan. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Het begon met een blaasontsteking, maar na een paar dagen kreeg ik een berichtje dat ze 41 graden koorts had. Ik heb haar aangespoord om onmiddellijk naar het ziekenhuis te gaan. Ze was al aan de late kant, kon niet meer lopen van de pijn en 's avonds hoorden we dat het malaria was. Die nacht heb ik wel gedacht: stel dat ze het niet gaat redden, wat dan? Je kunt wel een ticket boeken, maar een visum heb je niet zo snel geregeld. Dat was een angstige periode."

En nu?

"Het gaat goed, ze zijn nu aan het opbouwen. Producten die ze daar maken, ga ik hier proberen te verkopen. We gaan binnenkort weer een keer naar haar toe, maar daarna is het tijd om aan onszelf te denken en een vakantie samen te houden."

Wie nodig je uit voor het volgende gesprek?

"Nelie Groeneveld, zij is eigenares van boekhandel Mondriaan in Mijdrecht. Ik ben benieuwd hoe zij zich staande weet te houden in een tijd van E-books."

Truus Oudendijk